เงินซื้อแม่กุญแจได้ แต่ซื้อความปลอดภัยไม่ได้

เงินซื้อความสุขไม่ได้ มีเงินใช่ว่าจะมีความสุข

เราทำงาน ยอมรับตรงๆว่าต้องการเงิน

ใช้เงินเพื่อปากท้อง เพื่อสรรหาสิ่งที่ปรารถนา
เป็นรางวัลให้กับชีวิต แต่สวรรค์ใยโหดร้ายกับข้านัก

โจรถ่อยสันดานหยาบ มารสังคม จึงต้องมาทำร้ายข้า

ตั้งแต่วันนั้นที่รถได้หายไป แม้มันจะกลับมาสู่หว่างขาของข้าแล้ว
แต่แผลในใจที่เกิดขึ้นจากเหตุลักทรัพย์ ก็ยังคงอยู่เป็นที่ตรึงตาตรีงใจยิ่งนัก

นับวันแผลได้เป็นหนอง กระวนกระวายใจ หลับไม่สนิท
สิ่งนี้มันได้กัดกินชีวิต ชีวา ของข้าไปจนเกือบหมดสิ้น

ทุกวันนี้ถ้าจอดรถข้าต้องล๊อคขาตั้งคู่ทุกครั้ง

บางครั้งคำถามก็เกิดขึ้นในใจตรงที่เป็นแผลนั่นแหล่ะ
"ทำไมเราต้องมายกรถทุกวัน วันนึงไม่ต่ำกว่า5-6ครั้ง"
- ก็ถือเสียว่าเป็นการออกกำลังกายแบบ weight training

ถ้าจอดในมอก็ล๊อคแต่ขาตั้งคู่ ถ้าจอดหน้าบ้านต้องล๊อคโซ่อีก 2 ล้อ

"นับจากนี้ไป เวลาครึ่งหนึ่งของชีวิตเรา ต้องหมดไปกับการ ล๊อคแล้วไขกุญแจอย่างนั้นหรือ??"

 

เทคโนโลยียิ่งพัฒนาไปไกลเท่าไหร่ จิตใจคนก็ยิ่งต่ำลงเท่านั้น